laatste update : 16-02-05 16:35


 
Hoofdpagina
WAAR ZIJN ZE.COM

 

Wie zijn ze

   
 

De Achterbank

   

 Voorbereidingen 

 De route

  • Weesp (NL)
  • Italië - Genua
  • Boot- Tunesië
  • Tunesië
  • Libië
  • Egypte
  • Soedan
  • Ethiopië
  • Kenia
  • Uganda
  • Rwanda
  • Tanzania
  • Malawi
  • Zambia
  • Mozambique
  • Kaapstad

 Geplande kaartroute

 

CONTACT

   

Gastenboek

   
 
 


Uganda 2  
_________________________________________
14-02 (A) Kibale NationalPark

Waar waren we ook alweer gebleven? Bijna elke dag een nieuwe bestemming en dus ook nieuwe kleine of grote belevenissen. Als je een paar dagen niet geschreven hebt moet je weer even goed nadenken. Ik heb nu zelf het verslag vanaf het begin twee keer teruggelezen en denk af en toe ook : "oh ja!, dat was ik al weer kwijt".

Twee dingen die we zeker wilden doen in Uganda/Rwanda waren het chimpansee tracken en het gorilla tracken: met een gids het oerwoud in op zoek naar de apen in hun eigen leefomgeving: in het wild dus. De ultieme safari!  De gorilla's gaan we in Rwanda zien en voor de chimpansees zijn we in Uganda naar het Budongo Forest Reservce gegaan. Een eenvoudige kampeerplek aan de rand van het bos: Busingero Tourist Camp Site. Een gemeenschapsproject waarvan de opbrengsten dus ten goede van de mensen zelf komen. Zo zijn er velen in Uganda. Aldaar troffen we een Brits stel, Gaby en Joe, die samen met hun chauffeur ,net als wij speciaal voor de chimps gekomen waren. Dit gebied is nog niet zo bekend bij de reizigers. Daarom juist erg leuk: weinig mensen en dus met een klein groepje 'de paden op de lanen in'.  's Morgens om 07.30, net licht, behangen met camera's en verrekijkers (dank, dank Grazina en Frans) in ganzenpas het woud in. Het was een vrij vlak gebied waar we lekker door konden lopen. Kleine paadjes, zigzaggend door het bos, gemaakt door dieren en mensen. Zonder gids zou je binnen 10 minuten totaal verloren zijn. Geweldige grote bomen, mahonie en iron wood (we kunnen nog steeds niet op de Nederlandse naam komen, het is het hout dat zinkt, WIE HELPT ONS?). De mahonies waren ongeveer 30 meter hoog, kleintjes blijkbaar want ze kunnen we 60m hoog worden. Onvoorstelbaar, dat = de kerktoren in Weesp!  De gids stond af en toe stil (wij dus ook) en luisterde of hij de chimps kon horen. Wij kunnen de oehoeboehoe nog niet van het wilde varken onderscheiden maar we luisterden aandachtig mee. En ja, na een uurtje klonk het cheetah geschreeuw in de verte. En verdomd, de herinneringen van de Tarzan films 30 jaar geleden kwamen weer boven; het klonk toch bekend! Na nog een uurtje lopen hadden we ze gelokaliseerd. Hoog in de boomtoppen zaten er een stel te eten. Helaas niet op de grond, rollebollend, maar het was toch geweldig. We hebben ze een poosje geobserveerd en zijn toen verder gegaan op zoek naar de tweede groep die we ook konden horen. Ook die gevonden. Die waren wat beweeglijker en we volgden ze zo'n beetje van boom tot boom. Een wonderlijke ervaring. Eind van de ochtend waren we terug in het kamp met een glimlach om onze mond.

goed asfalt Uganda !

Uganda's nationale vogel Grey Crowned Crane

Shoebill 'mooi van lelijkheid'

Yellow Weaver

Black Weaver

Vitamientjes aanschaffen

Spreekt voor zich!

Kampala, gebouwd op zeven heuvels

Hoe 'slacht' ik die Jack Fruit?

En zo groeit ie, aan de stam

Uganda's Longhorn

Vrachtje suikerriet

Veel van gezien, niemand weet hoe ie heet.

'Klaar Over'

Zijn ze niet mooi?

Waar is die Chimpansee nou gebleven?

Nile Safari Camp Murchinson Falls

Deze lag naar Anne te loeren

Murchinson Falls, voor de gorge

Murchinson Falls

Termietenheuvel

Euforbia cactusboom

Hippo's

The mean machine

Hippo + baby

Bootgids / bosbranden

Visarenden

Hippo 3

Boot Murchinson Falls

Even stoeien

Samen oversteken

Gezellig he

Buffel

Kleine wasjes, grote wasjes

Crater lake

Crater Lake bij Kibale Forest NP

Platteland Uganda

Theeplantages

42 graden, even wat koels prikken

 

Joe en Gaby waren voor het eerst in Afrika, in principe op bezoek bij hun dochter die hulpverleenster in Gula is. Dat is in het noorden van Uganda waar Joseph Kony met zijn Lord's Resistance Army actief is.  De LRA kidnapt al jarenlang kinderen (leeftijd van 8 tot 18) uit de noordelijke dorpen om ze toe te voegen aan het rebellenleger. Er wordt ware terreur op deze kinderen uitgeoefend. Zware mishandeling (ik zal jullie de details besparen) en moord doet ze ervan afzien om maar aan ontsnappen te denken. Ze worden gedwongen om mee te vechten en om de meest bizarre redenen mee te moorden in de Noord Ugandeese dorpen. Ook moeten ze zelf weer andere kinderen kidnappen.  In de Noord Ugandeese dorpen is het derhalve niet veilig voor kinderen. De Verenigde Naties heeft in Gulu (en wellicht in andere plaatsen maar dat weet ik niet) opvangkampen-/tenten voor kinderen. Deze kinderen lopen 's middags, na school, 10 soms 20 kilometer naar een opvangkamp. Daar krijgen ze een maaltijd, kunen ze veilig slapen  en blijven ze tot de volgende ochtend, waarna ze weer teruglopen naar hun dorp. In het kamp in Gula verblijven 25.000 kinderen........ dit is geen tikfout. Kony werd altijd gesteund door de regeringstroepen in Zuid Sudan en kon als het hem te heet werd onder de voeten altijd naar Sudan uitwijken. Nu de vrede getekend is tussen Noord- en Zuid Sudan  is die vriendschap over en schijnt Kony Sudan uitgeschopt te zijn. Hopelijk kunnen ze hem nu te pakken krijgen en wat mij betreft heel langzaam levend fileren.

Heel vreemd om met veel plezier van het prachtige land Uganda te genieten en je te realiseren wat er 150km verderop plaatsvindt. Erg dubbel. Wel interessant om naar de verhalen van Gaby en Joe, en dus eigenlijk van hun dochter,  te luisteren. Deze dochter is wel een bijzondere meid. Ze is niet bij een organisatie aangesloten maar heeft zo haar eigen projecten. Tijdens een project in Gulu, waar ze zich tijdelijk bij een organisatie had aangesloten, kreeg ze behalve een buro ook een AK-47 in haar handen gedrukt. Of ze die maar altijd bij de hand wilde houden...... Ze verblijft het meest in Jinja, waar ze veel vrienden heeft bij de wildwater- en raft crew. Daar legt ze contacten met bezoekers die haar weer helpen met geld en andere zaken. Ze krijgt zelf mensen zover om een gedeelte van hun verblijf letterlijk in haar projecten te steken. Verder is ze in haar eentje, ik geloof vorig jaar, vanaf het begin van de Nijl, Het Victoria Meer, door Uganda, Sudan en Egypte de loop van De Nijl afgereisd. Ze was min of meer onderdeel van een expeditie die per boot reisde, alleen ging zij overland. Waarom is mij niet geheel duidelijk. Meer info op www.settlethenile.com . Heb zelf nog niet kunnen kijken.

Vanaf Budongo Forest Reserve zijn we via een omweg naar Murchinson Falls National Park gegaan. Langs eindeloze suikerriet- en theeplantages, heuvel op heuvel af. Een zandweg, maar wel een goeie. Mooie rit. Bij Murchinson Falls perst De Nijl zich door een zeer smal ravijn (7 a 8 meter) naar een meter of 40 lager gelegen gebied. Wat een geweld van water. Machtig. Eerst de waterval met de auto bezocht en 's middags met een boot een paar uur de rivier stroomopwaarts gevaren om de waterval van die kant de aanschouwen. De boottrip was ook zeer de moeite waard: tientallen nijlpaarden gezien plus op de oever buffels, krokodillen, olifanten, bavianen, wilde zwijnen, tientallen water- en andere vogels en minstens tien visarenden. Op een boot dat alles aan je voorbij zien glijden is heel bijzonder.

Op de kampsite, The Red Chili's Rest Camp, liep ook het een en ander rond; wilde zwijnen met wel 20 jonkies, diverse maribu's (niet moeders mooiste, zie foto) en 's nachts weer nijlpaarden. De eerste nacht hebben we ze horen grazen naast de auto maar de tweede nacht, toen we klaar lagen met schijnwerper en camera zijn ze helaas niet komen opdagen. Er liep ook een eenzaam mannetjes wild zwijn rond. Ik had de fout gemaakt hem een stuk oud brood te geven. Zwijn was niet meer bij de tent weg te rammen. Ging mij op z'n 'Pebbles' liggen fixeren. Toch een heel ander gevoel als het een groot wild zwijn is in plaats van een Jack Russell.  Het was weer erg gezellig met Joe en Gaby, die toevallig dezelfde kant opgingen en ook van bier hielden.

Over het algemeen zijn we toch niet zo heel veel individuele reizigers tegengekomen, zeker niet die met eigen auto reizen. Op de route vanaf Aswan/Egypte tot en met Khartoem nog de meeste, aangezien dat de enige veilige en 'open grenzen route' is in Oost Afrika. Daarvoor en daarna waaiert iedereen toch weer uit. We hebben veel gekampeerd op plaatsen waar we de enigen waren. Veel mensen reizen in een klein gezelschap met een chauffeur c.q. gids uit het land zelf. Heeft z'n voordelen denk ik, maar deze chauffeurs rijden over het algemeen als idioten. Het bewijs werd gisteren weer geleverd: langs de kant van de weg zaten vier verslagen toeristen. Hun chauffeur had 80 gereden (op een weg waar wij met 50 a 60 overheen sukkelden) en moest boven aan een heuvel plotseling uitwijken voor een vrachtwagen die op de verkeerde kant van de weg zat. Hij schampte de vrachtwagen en ging over de kop. Mensen gelukkig ongedeerd, hadden de riem om, maar dan gaat de lol er wel even vanaf.

 Kibale NP.  Voor het eerst in al die tijd konden we ergens veilig gaan zwemmen. Praktisch al het water in Afrika is besmet met de Bilharzia parasiet. Deze eet zich een weg door de huid naar binnen. Niet iets waar je op zit te wachten. Het Krater Meer bij Kibale was in die zin veilig. Wel 400 meter diep!!!! Maar je kunt zwemmen, dus daar moet je verder maar niet bij stil staan. Anne en John plons erin, heeeerlijk koel.   "Auw, wat voel ik", prik "Shit iets tussen m'n tenen". Ik voel met m'n vingers en trek zo een bloedzuiger los, en twee tellen later weer een in m'n lies. Het was snel uit met de pret, als een retescheet het water weer uit. Komen we in het kamp, zegt een gids "heb je geen last van bloedzuigers gehad".  "Ja, godbetert, dat had je van tevoren wel even mogen zeggen.

De dag ervoor waren we aardig gestoken, door muggen volgens mij. Veel bulten, veel jeuk. Maar niet op echt strak bedekte delen. John sceptisch: "nee, volgens mij komt het van binnenuit, het is van dat rottige 'zwemplezier' in het krater meer".  Ik ging, om hem 'gerust te stellen' even bladeren in onze Lonely Planet Healthy Travel Africa.... "John, ik denk dat ik gevonden heb waar je last van hebt, Lymphatic Filariasis, de ernstigste vorm, elephantiasis".  "Oh, wat is dat dan, hoe ziet dat er dan uit?"  "Wel, het kan worden overgebracht via een muggesteek en in geval van besmetting van de mannelijke patiënten zwellen de geslachtsdelen dusdanig op, dat ze een kruiwagen nodig hebben om ze te dragen.........

De tweede dag in het Kibale NP hebben we een wandeling gemaakt door het Bigodi Wetland Sanctury; een moerasgebied waar geweldig veel vogels voorkomen en zo'n zes bijzondere apensoorten. We hebben veel vogels gezien en de gids was geweldig, hij herkende waanzinnig veel vogels. Wij zijn niet van die vogelkenners maar als je zo'n expert mee hebt lopen is het wel erg leuk. En de apen waren het hoofdnummer van de ochtend; vier verschillenden gezien. Al slingerend van boom tot boom, elkaar 'vlooiend' en ons heel scherp in de gaten houdend.  Helaas niet van allemaal goeie foto's kunnen schieten. De digitale camera 'schiet' wel wat te kort in vergelijking met een spiegel reflex. Tenzij je een hele dure uitvoering koopt. Jullie moeten het dus met deze amateur kiekjes doen deze reis. (We hebben de resolutie verkleind om het 'uploaden' te versnellen, maar de kwaliteit gaat achteruit-dus de volgende ronde weer betere kwaliteit)

 

Mmmm, lekker koud

Arme dorpskindjes

Echt Afrikaans toilet, maar wel schoon!!!

Voor de douche geldt hetzelfde

Red Colobus

L'Hoest's Aap

Bigodi Wetland Sanctuary, tussen de Papyrusplanten

Koffiestruik

Lake Bunyonyi/Overlanders Camp

Hele steile hellingen worden bewerkt

Lake Bunyonyi

Uitstapje Lake B.

Marktdag Lake B.

Naar de markt

Lake B. Overland Camp

Kingfisher

Onze laatste stop in Uganda: Lake Bunyonyi. Wat een prachtig gebied. Het meer heeft de vorm van een amoebe, met uitstulpingen naar alle kanten. In het meer diverse eilanden en het is omringd door groene heuvels. Zeer steile hellingen waarvan bijna elke vierkante meter bewerkt wordt. De mensen hier hebben ook een hard leven. Verdienen misschien EUR 1,5  per dag. Net genoeg om van te leven. We zitten hier aan de grens met Rwanda. In de Idi Amin tijd kon en mocht er veel gehandeld worden met Rwanda en hadden die mensen het beter. Vele anderen tijdens Idi Amin niet.

Dit is wel een van de mooiste plekken waar we tot nu toe zijn geweest. Gisterenmiddag toen we de tent hadden opgezet en aan het water zaten, kwam er een klein ottertje tevoorschijn die op een paar meter afstand de ene duik na de andere nam om onder water z'n eten te vinden. Er zijn ook veel Kingfishers (weet de Nederlandse naam niet, dacht familie van de ijsvogel) .  Ze zitten op een tak of hangen 'biddend' boven het wateroppervlak visjes te 'spotten'. Ineens duiken ze dan in het water en komen dan met of zonder visje weer boven.   Vanochtend met een boot het meer overgegaan om een locale markt te bezoeken. Mensen zijn erg afstandelijk en ik heb ook niet geprobeerd foto's te maken. Er was niet zo veel te koop. Het is de droge tijd en vruchten en fruit zie je op het moment niet.  Aangezien er praktisch geen vervoer van vruchten en fruit is (te duur) kan je veelal alleen kopen wat er op dat moment te oogsten valt. 

verder met Rwanda1

 

   

 

 

 



 

 
 

 


 
   


 


   
   
   
   
   

 
 




Copyright 2004-2005 John Ahlers & Anne van Deudekom