laatste update : 18-12-04 18:47


 
Hoofdpagina
WAAR ZIJN ZE.COM

 

Wie zijn ze

   
 

De Achterbank

   

 Voorbereidingen 

 De route

  • Weesp (NL)
  • Italië - Genua
  • Boot- Tunesië
  • Tunesië
  • Libië
  • Egypte
  • Soedan
  • Ethiopië
  • Kenia
  • Tanzania
  • Uganda
  • Malawi
  • Zambia
  • Mozambique
  • Kaapstad

 Geplande kaartroute

 

CONTACT

   
 
   
 
 


Tunesië  
_________________________________________
05-12  Ferry > Tunesië (A)

Eind van de middag liepen we de haven van Tunis binnen: AFRIKA,  a journey is about to begin.  Van de boot afrijden leek eenvoudig, het was ten slotte een roll-on roll-off ferry. Maar nee, de boot was verkeerd om geparkeerd en alle auto's, inclusief vrachtwagens moesten aan boord keren!!! Onder luid getoeter, geschreeuw, ronkende en vooral rokende motoren werd het huzarenstukje geklaard. Op de kade allemaal in de rij voor politie en douane. Alle  buitenlandse 4x4 werden eruit gepikt. "heeft u een GSM'?  Ja, natuurlijk die had iedereen bij zich. Meekomen, met GSM. Er werd en apart document opgemaakt voor de GSM, waarop een stempel werd gezet dat ie verzegeld werd! En in het paspoort van de bestuurder ook een extra stempel. So much voor alle woestijnplannen voor vele reizigers. Op vragen WAAROM DAN werd natuurlijk geen antwoord gegeven. Maar mijn Sjonnie had een of andere knakker, die z'n hulp aanbood/opdrong bij de douane, een paar Euro gegeven. Waarvoor wist ie eigenlijk ook niet precies, maar de man kwam en ging en kwam en ging en toen we vier controles verder waren hadden we wel het GPS document met verzegelverklaring erop maar geen aantekening in mijn paspoort en geen verzegeling (letterlijk een zak met een loodje erop) op de GPS. We waren er zelf een beetje verbaasd over dat we de enige waren. De anderen stonden er wel welbeteuterd bij. En dan te bedenken dat zij allemaal wisten hoe hun GPS werkte en wij slechts de buitenkant van de verpakking hadden gelezen!

Ah wel, de grens over en .......U2 in het apparaat. Op vol vermogen  naar Sidi Abou Said ,een klein prachtig plaatsje net boven Tunis. Daar had ik een paar nachten geboekt in een ****hotel. Bij aankomst viel de receptioniste bijna van blijdschap van haar kruk (zij kon toch niet weten dat wij de GPS-test in de haven hadden doorstaan?). Nee, dat was het niet. Ze had op de een of andere duistere manier begrepen dat wij "on honeymoon" waren. "oh, I am so happy that you are here, it is so wonderfull to have you. We have prepared the honeymoon-suite especially for you. "yeah right" dachten we, ze is vast in de war met een ander stel.  Maar nee, wij waren het echt. Het mens was zo overdreven dat je tenen er krom van in je schoenen gingen staan. En toen ze tegen John zei, naar mij kijkende:"oh, where did you find her? she is beautiful, look at her, she looks like a doll" , dacht ik echt dat ik in een slechte film terecht gekomen was. Voordat ik haar kon gaan slaan nam John mij snel bij de arm richting de honey-moon suite.

Inderdaad , een heuse suite. Drie kamers en aparte badkamer en toilet. Alles stond met elkaar in verbinding. Jack zou het geweldig gevonden hebben om hier eens lekker te turbo-en.

Zoals al verteld had de reservewiel steun op de motorkap het halverwege Zwitseland al begeven. Niet gek he, 300km op asfalt voor een off-road applicatie. Het reservewiel is verder op de achterbank meegereisd , maar moest nu toch verhuizen. Plaats gemaakt op het dak. Daktent losgeschroefd en opgeschoven, gasflessenhouder eraf en transitbags unstrapped en opgeschoven. Bandje op dak, straps erom. Ligt er weer mooi strak bij. Aangezien we toch bezig waren de hele auto eens leeggehaald en op het gemak opnieuw ingedeeld. (brandblussers hangen nog hoor Hans). Tevens de diverse prijskaartjes en verpakkingen maar eens verwijderd. Hier een middagje mee bezig zijn in de zon bij een graadje of 20 = toch heel anders dan op een winderig koud terrasje aan de Lange Muiderweg. Ik geloof dat we er nu echt klaar voor zijn.

We hadden eind van de middag nog een KLEIN stressje. Hele logboek bijgewerkt, foto's geplaatst, nog even afsluiten en  bij de internetverbinding van het hotel weer opstarten en toen........ hadden we een zwart scherm!!!  Met geen mogelijkheid meer beeld op te krijgen. Godverdegodver hoe kan dat nu!!.  Ik kan er heel lang naar kijken, en dat is dan zo ongeveer mijn inbreng. John bleef maar op z'n kop krabben. Uiteindelijk, na het eten (was heel gezellig, ik zag ons al weer een dag extra in Tunis verblijven om een godvergeten computerprobleem op te lossen) had John, na weer van alles geprobeerd te hebben, een heldere ingeving: "een paperclip, ik moet een paperclip hebben" "ja natuurlijk, zei ik, en wat gaan 'we' daar dan mee doen?  "Resetten, dat is het, moet kunnen bij een laptop".   En...... jawel hoor, een ruggenprik verder en  we hadden weer beeld. Wonderen bestaan. We zijn weer bij en jullie dus ook.


 
06/07-12  Sidi Abou Said .Omgeving verkend en geluierd
08-12 Clifford weer ingepakt. De eentandige, honderdjarige  'doorman' die blij was dat er iets gebeurde begon driftig onze raampjes te poetsen. Hij vulde nog snel onze waterflessen en kuste John hartelijk op beide wangen ter afscheid. Ik stond net op het dak iets vast te maken en kreeg twee handkussen. Bye bye, zwaai, zwaai. Op naar Kairouan, de zevende belangrijke plaats in de Islam. Met de oudste, en moet zeggen sehr schone (ze denken namelijk steeds dat we Duitsers zijn) moskee. Traditionele stad, waar veel dagjes mensen/toeristen vanaf de kust komen. Prachtige Medina (ommuurde oude stad) met in het midden de Moskee en honderden kleine straatjes waar geen auto doorpast en je zo je orientatie kwijtbent. Wij zijn natuurlijk 'in een gids getrapt', tja het is ff wennen he?  Een 'echte' Berber. "kijk maar naar m'n blauwe ogen, en die van m'n broer en m'n broer en m'n broer en m'n zuster en m'n zuster en m'n moeder".  Ja, we hebben ze allemaal ontmoet. Na veel aandringen gegeten en gedronken bij de familie. Zaten we daar ineens 's avonds op de bank naar National Geographic te kijken!  Beetje vreemd maar ook wel leuk. Volgende ochtend de moskee bezocht, het kleine stukje waar de 'ongelovige honden' mogen komen en een wandeling met onze Berberse vriend door de Medina. Veel gezien, te veel om te vertellen, maar de legende over het ontstaan van de stad Kairouan op deze plek wil ik jullie niet onthouden:  volgens de legende struikelde het paard van de Arabische generaal Okba ibin Nafaa al-Fihri in 670 voor Chr. over een gouden beker die in het zand begraven lag. Deze beker bleek enige jaren geleden op mysterieuze wijze te zijn verdwenen uit Mecca. Toen hij opgepakt werd spoot er ineens water omhoog en men nam aan dat het water dezelfde oorsprong had als het water uit de heilige bron Zem-Zem in Mecca. Er werd besloten op die plek een stad te bouwen. De bron is er nog steeds, in het hart van de medina. Er loopt een kameel rondjes om het water op te scheppen uit de 30 meter diepe put en kunt dat drinken voor 'good luck'. Voor niet Moslims zoals wij, met een gevoelige Europese maag, niet zo'n goed idee.   Na de wandeling kwam het afscheid en wilde de Berberse vriend ineens wel heel veel geld van ons hebben. Dat hebben we hem niet gegeven en toen was het ineens niet meer zo gezellig. Na wat 'gekibbel' hebben we hem de helft gegeven en zijn in Clifford gestapt.

Hotelletje, zeer eenvoudig maar schoon, kost niet meer dan EUR15. Daar gaan wij wereldreizigers de tent nog niet voor opzetten. Bovendien is dit weekje nog onze vacantie en daar hoort nog wat luxe bij.

Gisteren 9-12 na een rit door het platteland (volop overstekende schapen en kamelen) in Mahdria aan de kust neergestreken. Weer zo'n pareltje aan de Middellandse Zee. Gebouwd op een landtong op rotsen waar de nieuwbouw en overige vooruitgang geen vat op heeft. Het is nu 'off season ', konden met moeite gisteren een restaurant vinden dat open was. Uiteindelijk gelukt en ze hadden nog echt bier ook! We zitten nu op een terrasje op de rotsen, uitkijkend over zee (ja ik weet het , heel vervelend), wat ook zonder alcohol toch heel plesant is.   10/12  Nog maar een nachtje gebleven.

11-12 Een route over binnenwegen naar het zuidelijke Matmata en Tatouine. Hart van de Tunesische berber bevolking. Stukken onverhard, wat al pistes genoemd worden, slingerend over de heuvels en door kleine dorpjes. Eeuwenoude opslagplaatsen, skar,  voor graan en olijfolie op de toppen van de heuvels. Vele vervallen sommige nog volop in gebruik. In Matmata zijn ooit opnames gemaakt voor de eerste StarWar film vanwege de holwoningen van de berbers en het bizarre maanlandschap in de omgeving. Inmiddels beetje vergane glorie maar toch wel aardig.   En koud in het hotel in Matmata! We hebben met trui en jas aan een paar uur in de bar cognacjes zitten drinken totdat het eten om 19.00 uur klaar was. Kwamen we later op de kamer tot de ontdekking dat de airco ook een warmtefunctie had! Later werd er een bus japanners 'ontscheept' die tot laat in de avond luidruchtig bleven kwebbelen en dat om 06.00 uur 's morgens voor onze kamer weer voortzetten. Gezellig.

13-12 Op naar de Libische grens. Een paar kilometer daarvoor stonden er al mannen met dikke pakken geld op straat te wapperen die wilden wisselen. We hadden geen idee wat de koers van de Libische Dinar op dat moment was (fluctueert als een jojo) en zijn er maar even aan voorbij gegaan.

volgend verslag Libië

 

 


 
 



   
   
   
   

 
 




Copyright 2004-2005 John Ahlers & Anne van Deudekom