laatste update : 08-02-05 16:59


 
Hoofdpagina
WAAR ZIJN ZE.COM

 

Wie zijn ze

   
 

De Achterbank

   

 Voorbereidingen 

 De route

  • Weesp (NL)
  • Italië - Genua
  • Boot- Tunesië
  • Tunesië
  • Libië
  • Egypte
  • Soedan
  • Ethiopië
  • Kenia
  • Tanzania
  • Uganda
  • Malawi
  • Zambia
  • Mozambique
  • Kaapstad

 Geplande kaartroute

 

CONTACT

   

Gastenboek

   
 
 


Kenia 2  
_________________________________________
(A) 4-2

In Lake Boringo zitten een hele smak nijlpaarden die, zoals wel of niet bekend, de hele dag liggen te luieren in het water, maar 's nachts de oever opklimmen of te gaan grazen. Waar dan, bij Lake Boringo? Bij Roberts Camp, waar anders. En wat is het gevaarlijkste dier van Afrika? Welk dier doodt per jaar de meeste mensen in Afrika? Inderdaad, het nijlpaard.   Overal dus bordjes met 'kamperen op eigen risico'. Nu hebben wij gelukkig niet zo veel te duchten met ons daktentje. Er stond ook een truck met een groep van Djoser. Paar meisjes hadden  hun tent gezellig langs de rietkraag geparkeerd. (Je vraagt je dan wel af of ze wel ingelicht zijn door de gids). In ieder geval, na het eten, zat iedereen gezellig met een bakkie bij het kampvuur de nijlpaarden te bespreken.  Nijlpaarden maken een heel bijzonder geluid. Ik noem het altijd toeteren, kan het niet echt uitleggen. (Ruud komt veel in Artis, vraag maar of hij het eens nadoet).Na een uurtje, ja hoor, verschijnt er een schim in het duister langs de waterkant. Wij zaten een meter of 30 verderop, naast de auto. Mij krijg je echt niet in de buurt van een nijlpaard, ben ik veel te chicken voor. Maar diverse mensen gingen eens met de zaklamp wat dichterbij kijken. John, je kent hem, had de grootste verstraler van heel Lake Boringo bij zich en kon zonder uit z'n stoel te komen, als enige, het nijlpaard scherp in beeld nemen. Nijlpaard vond dat natuurlijk niets en liet ons zijn of haar grote achterkant zien. Af en toe dook ie weer op. De Djoser meisjes werden natuurlijk geplaagd, zo van "het allerlekkerste nijlpaardengras groeit wel naast jullie tent". Even bleven ze stoer maar uiteindelijk werd de tent opgepakt en verhuist. (zou ik ook gedaan hebben). Het is die avond bij dat ene nijlpaard gebleven.

04-02 Thomson Falls - Nyahururu

Gistermiddag na een dikke week weer eens mailtjes kunnen lezen. Altijd benieuwd naar de nieuwe berichtjes en hoe het met iedereen gaat. De nacht doorgebracht op de 'lawn' van de Thomson Falls Lodge in Nyahururu. Echt gras!  Dat was lang geleden. En een jongen die de tuin en dus ook het gras bijhield. Kamperen hier betekende dat je ook een halve kuub hout kreeg om een vuurtje te stoken. En ja, ik heb geheel zelfstandig, voor het eerst van mijn toch niet meer zo jonge leven, een kampvuur gemaakt. en trots dat ik was!  Na het eten (heel chique: Frankfurters uit blik tussen een broodje met heel veel mayo, ketchup en mosterd) zaten we lekker bij ons eigen vuurtje. De vier aanwezige Duitsers op het kampeerveld hadden net zoals ze in Noordwijk aan Zee een eigen kuil hebben, ook hier een eigen vuur gemaakt).

 In dit soort landen, en dat bedoel ik niet negatief, zijn er altijd mannetjes in functies die bij ons veelal niet meer bestaan. Zo ook hier. We hadden Francis, de nachtwaker van het grasveld. "Nou Francis, kom eerst maar eens een koppie koffie doen, want de nacht is nog lang". Daar had hij wel oren naar. Het is altijd gezellig om zo met de mensen te praten en te horen hoe hun leven er verder uitziet. Hij was zeer onder de indruk van mijn sleutelhanger die tevens zaklampje was. Had ie nog nooit gezien. "Weet je wat Francis, het is wel geen Kerst meer, maar beschouw het toch maar als een verlaat Kerstcadeautje." Glunder, glunder. Aan het eind van de avond nog een plastic zakje Douwe Egberts, een foto uit de toverdoos mee en weer iemand blij gemaakt.

De weg hield op...

Klein stukje asfalt over !

Over de evenaar !

even de keukenvoorraad showen

Thompson Falls - kampvuurhout wordt gebracht

Kamperen op gras !

Tja...

even iets uit de muur trekken (vers brood)

Naivasha Crater Lake Sanctuary. Er was een lodge (duur) maar wij wilden op de kampeerplaats. Die lag midden in het natuurgebied en we zagen ons al wakker worden met de giraffes en gazellen grazend voor de tent. Jammer genoeg was de kamperplaats, wegens veiligheidsproblemen, tijdelijk gesloten. De eigenaar vertelde dat er de laatste weken gewapende overvallen waren geweest in het gebied. Effe niet dus. We mochten bij hem op z'n compound kamperen (groot hek met stroom eromheen, veel bewakers en vier honden) en hebben als tegenprestatie wel in het restaurant gegeten. En wat was dat lekker. Niet iets heel bijzonders, salades, toasted sandwiches, viskoekjes (ja, ja Eelco ook in Afrika lekkere viskoekjes. Als we terug zijn is het mei en kunnen we al weer gaan varen; met viskoekjes enzo!).   De volgende ochtend zijn we met onze Cliff het natuurpark ingereden en hebben onze eerste giraffes, zebra's, gazelles, en dik dik's (ienie mienie hertjes, max 40cm hoog) gezien. Verder laten we de Keniaanse parken voor wat het is. We willen graag naar het Serengeti National Park en de Ngorongoro Krater in Tanzania om de wilde dieren te gaan zien.  We zaten een kilometer op 80 van Nairobi (ook wel Nairobbery genoemd) af maar de enige reden om daar naar toe te gaan waren de vogel- en wilde dieren boeken die we niet hadden. Hebben we niet gedaan. We houden allebei niet van grote steden (Afrikaanse miljoenensteden trekken ons zeker niet) en zo veilig schijnt Nairobi ook niet te zijn. Verder willen we ook in Tanzania naar de kust en naar Zanzibar, dus ook de kust van Kenya laten we aan ons voorbij gaan. Verder wilden we heel graag om het Victoria Meer heen reizen. Dat betekend vanuit Kenya naar Uganda en Rwanda en dan terugsteken naar Tanzania. Derhalve een kort Keniaans verblijf; een dag of 10.

Crater Lake

Midden op het pad - nieuwsgierig

asfaltweg repareren met takken in teer gedoopt

Kwik Fit

 

We hebben trouwens een geweldig Keniaans souvenir gekocht: een elektrisch tosti apparaat. Natuurlijk had John nog wel een Nederlands stekkertje om eraan te zetten (zoals wel of niet bekend hebben we 220 stroom in Cliff) en nu eten we al drie dagen tosti na tosti na tosti.

Ander bijzonder, nog niet vermeld feit: we hebben een lekke band gehad, ja echt waar. De eerste in 14.000km. Niet slecht hè. Oh, trouwe, trouwe Cliff.

06-02(A)

Onze laatste overnachting in Kenya was bij Jane en Julia Barnley in Kitale. Moeder en dochter (75 en 45). Van oudsher een boerderij maar nu ingesteld op bezoekers. Prachtige tuin om in te kamperen, met prieel en stoelen. Ook grote tenten overdekt met rieten daken om in te verblijven. Verder was er ook nog een guesthouse voor max. vier personen. Er liepen vier Jack Russell Terriers rond, twee paarden, die regelmatig door de bedienden bij de Begonia's verjaagd moesten worden. Verder nog een veertigtal katten. Er was (volgens onze informatie) ook de mogelijkheid om bij Jane en Julia te eten 's avonds en dat leek mij wel zo gezellig. Mama Jane was een beetje 'low on staff' die dag en er zouden al wat andere gasten mee-eten, dus ze wist nog niet zeker of het zou lukken. Om 17.00uur kwam ze even bij ons langs en zei dat "she would be delighted to have us for dinner". Het werd een memorabele avond. Jane was geboren en getogen in Kenya (zo ook Julia) en er was een vriendin van Jane met echtgenoot op bezoek; Jiggs en James (Ook een jaartje of 75)  Wij zaten aan tafel met Jiggs en James. Jiggs ook geboren en getogen in Kenya en James een geboren Schot die door z'n militaire loopbaan via Egypte en Uganda en Kenya was beland en met Jiggs getrouwd was. Hadden tientallen jaren een koffieplantage in Kenia gerunned, waren gepensioneerd en naar Schotland verhuist en kwamen nu elke winter een paar maanden naar Kenya. Grootste gedeelte van hun leven in Afrika gewoond maar wat waren ze heerlijk Engels! (Net zoals mama Jane en Julia overigens). James kwam met allerlei familie verhalen. Zijn vader had weer in India en Birma gediend. Een van de leukste anekdotes ging over de koffieplantages in Kenya: James zat samen met alle andere planters in de regio in de  coffee club. Ze maakten afspraken over verdiensten voor personeel e.d. en dat ging onderling heel goed. Totdat er een Griekse planter meer ging betalen en op die manier z'n oogst iets eerder binnen wilde hebben. James belde hem op en vroeg "what the hell he was doing". Griek niet onder de indruk en James en z'n vrienden bedachten een list. "They would teach that Greek some cricket!!!".  Ze riepen al hun personeel bijeen en gaven ze de opdracht zich te melden bij de Griek en als ze eenmaal aan het werk waren alles van de struiken te plukken, niet alleen de rijpe bonen maar ook de onrijpe en al het blad. De plukkers gingen naar de Griek en aan het einde van de dag had hij alleen nog kale struiken staan.  "oh yes, it was very naughty but he never did it again". "Ha! Ha! Ha!".

Het diner was ook echt Engels, met blueberry pie en trifel toe.

Hadden we even nodig: een beetje relaxen en ontspanning op deze manier. Het is namelijk niet altijd rozengeur en maneschijn in "huize landrover op reis".  We hebben nogal eens commentaar op de rijstijl van de ander. En 's morgens gaat dat nog wel, maar 's middags als het flink warm geworden is en je so wie so al extra moet uitkijken omdat het verkeer links rijdt, valt dat nog wel eens verkeerd. Gisteren een grote uitbarsting van twee kanten. "Ja maar jij", "Nee, ja maar jij". Allebei narrig en niet toe willen geven. Een dag na die fijne avond, waren de scherpe kantjes er weer vanaf en hebben we een staakt het vuren afgekondigd voor wat betreft het rijden.  Inmiddels zijn we een dag of vier verder en gaat het wonderwel. Ontlading was blijkbaar even nodig.

(J) Grensovergang  Kenia/Uganda

Ik mag eindelijk ook eens weer wat schrijven, maar ja bijna alles is al gezegd. Bij elke campsite/hotel moet je je registreren. In het registratieboek van de tantes Julia & Jane zit een mop,zo "typical English" Hier komt ie: Bush is in Engeland voor een statiebezoek en mag ook bij Queen Elisabeth op de thee komen. Bush is zeer onder de indruk van het efficiëntie Engelse regeringsapparaat en vraagt aan Elisabeth hoe ze dat voor elkaar heeft gekregen. Al sippend aan haar thee zegt ze tegen Bush dat ie zich moet omringen met intelligente mensen. Ja zegt Bush, maar hoe weet dat ze intelligent zijn. Nog steeds thee sippend zegt de Queen - je moet ze een intelligent raadsel voorleggen en kijken of ze het juiste antwoord geven. Bush zit haar diep fronsend aan te kijken.OK zegt Elisabeth, ik zal je een voorbeeld geven en vraagt een van de bedienden Tony Blair te roepen. Hi Queen, Hi Bush zegt Tony en wacht gelaten af. Tony, als je ouders een kind hebben en het is niet je broer of je zuster - wie is het dan ? Oh zegt Tony opgelucht : dat ben ik ! Bush bedankt Elisabeth voor de wijze les en gaat terug naar de USA. Bij aankomst wordt meteen Dick Cheny opgetrommeld en Bush vraagt aan Dick: als je ouders een kind hebben en het is niet je broer en niet je zuster, wie is het dan wel ?Ai, zegt Dick, op deze vraag zal ik terugkomen. Dick legt de vraag voor aan zijn team en ze komen er niet uit. In de wandelgang ontmoet Dick Collin Powell en legt hem dezelfde vraag voor. Easy zegt Collin: dat ben ik !  Dick snelt terug naar Bush en zegt verheugd: het antwoord is Collin Powell !! Bush wordt rood van kwaadheid en stampvoetend roept hij : FOUT,FOUT - het is Tony Blair !....

Jane & Julie hebben ook wel eens Amerikaanse gasten. "they are not amused" over het grapje. Terug naar de werkelijkheid.

De grensovergangen worden hoe langer hoe gemakkelijker. Alleen de vervalste groene kaart werd in Uganda niet geaccepteerd. Dus maar een echte verzekering gekocht (gele kaart)  geldig voor alle komende landen ! US$ 180,00, toch wel rib uit het reispotje. Kenia heeft bijzonder slechte asfaltwegen (heel veel diepe potholes en grote spoorvorming), waardoor het zeer slecht rijden is. Bovendien rijden we nog aan de verkeerde kant van de weg en de tegenliggers zwiepen in grote vaart om de potholes heen over onze weghelft. Anne (op de bijrijderstoel) zag ze recht om haar inkomen en zat niet echt lekker te genieten.....Men zegt dat de wegen in Uganda beter zijn. We zullen het zien.

vervolg Uganda1.

 

 

 



 

 
 

 


 
   


 


   
   
   
   
   

 
 




Copyright 2004-2005 John Ahlers & Anne van Deudekom