laatste update : 02-02-05 15:45


 
Hoofdpagina
WAAR ZIJN ZE.COM

 

Wie zijn ze

   
 

De Achterbank

   

 Voorbereidingen 

 De route

  • Weesp (NL)
  • Italië - Genua
  • Boot- Tunesië
  • Tunesië
  • Libië
  • Egypte
  • Soedan
  • Ethiopië
  • Kenia
  • Tanzania
  • Uganda
  • Malawi
  • Zambia
  • Mozambique
  • Kaapstad

 Geplande kaartroute

 

CONTACT

   

Gastenboek

   
 
 


Ethiopië 4   
_________________________________________
 

(A)

Cliff is weer opgeknapt. Mannetje bij de Landrovergarage heeft een mooi stukje metaal in de vorm 'gehammered' en erop 'gepopped'. Likje verf en zo moet ie maar weer. Wel hebben we alvast een mailtje met foto naar de dealer in Hilversum gestuurd. Kunnen ze alvast gaan sparen voor een nieuw dak.

Zoals wellicht bekend, is in Ethiopië de oudste 'mensachtige' gevonden, Lucy. 3.2 miljoen jaar oud. De 'ontbrekende schakel' tussen primaten en homo sapiens. Ze hebben ongeveer 40% van het skelet gevonden en met behulp daarvan de rest gereconstrueerd. John was met geen stok het museum in te krijgen, is niet geïnteresseerd in 'ouwe rotzooi', van welke aard dan ook. Heeft bij de poort z'n schoenen laten poetsen terwijl ik Lucy bewonderde.  En waarom heet Lucy 'Lucy'?  Op het moment dat ze gevonden werd stond in het kamp van de archeologen de radio aan en werd 'Lucy in the Sky' van The Beatles gedraaid!

Al rijdend naar het museum hoorden we ineens "goede morgen, goede morgen" . We keken naar links en naast ons reed een auto met het raampje open. Je zou dan verwachten een Nederlands hoofd te zien, maar niets was minder waar. Een vrolijke Ethiopische jongedame hing uit het raam, nogmaals "goede morgen, goede morgen" roepend. "Ook goede morgen daar" zei John.  We stonden inmiddels voor het stoplicht. "Hallo, zijn jullie helemaal uit Nederland gekomen met de auto?  "ja, en  jij dan" voegen wij . "Ik ben hier op vakantie en kom uit Bredaaaaaaaa".  zei ze terwijl de bestuurder  optrok toen het licht groen werd. "Daaaaaaag",  veel plezier" riepen wij haar nog na, maar ze was al uit zicht.

Ons volgende reisdoel was Wondo Genet, een kleine plaatsje richting het zuiden. Ingeklemd tussen prachtige groene heuvels en bekend om haar warm water bronnen. Daar wilden we natuurlijk naar toe. Al was het alleen maar om het gebrek aan de warme douches eens goed te maken. En wat was het fijn. 's Morgens om 06.30 uur  ( de honden, hanen en plaatselijke apen zorgen daar wel voor.) trip, trip, trip richting het poeltje. Heerlijk, het ene bad nog heter dan het andere. John ging om mij een plezier te doen mee het heetste bad in, maar hield het niet lang uit. Toen hij eruit klom was ie precies tot aan z'n navel vuurrood. 'Medium done' , en wat keek hij er ongelukkig bij! 

Prachtige apen slingerden er daar in het rond: Colubus Monkees. Zie foto's.

 

Het einde van Ethiopië komt zo langzamerhand in zicht. De afgelopen twee dagen hebben we in Arba Minch doorgebracht. Werkelijk de mooiste plek die we in Ethiopië hebben bezocht. Twee van de Rift Valley Lakes (dit gebied strekt zich uit tot ver in Kenia- Tanzania-Malawi) liggen hier naast elkaar; omgeven en afgescheiden van elkaar door bergen en heuvels. Tussen de meren in, op een heuvel, ligt het hotel/camping waar we verbleven. Welk een wonderschoon uitzicht! 's Ochtends rits, tentje open en langzaam komt de zon over de bergen. Ontbijtje, eitje op het terras terwijl de geluiden vanuit het dorp beneden zachtjes tot boven doorklinken. Heerlijk.  Het gebied is tevens een nationaal park.  We hebben met Cliff en een scout (wist ongeveer net zoveel  van het park en haar bewoners als wij) een ochtend het park doorkruist.  Het is de droge tijd, dus veel dieren trekken naar veraf gelegen plekken waar nog water is en waren dus buiten beeld. Toch hebben we nog wel Zebra's en endemische hertensoorten gezien. En niet te vergeten de Ground Horn Bill. een grote zwarte vogel. Het dappere, gepensioneerde Britse stel waarover ik al eerder vertelde, had onderweg  een grote zwarte vogel gezien, maar wisten niet zeker wat het was (hadden net als wij geen vogelboek mee). Ze dachten dat het "something Bill"was. Achteraf klopt dat aardig. Elke keer als we nu iets zien dat we niet kunnen plaatsen is dat : "something Bill".  De rit door het park was geweldig. Hele steile rotsige paadjes (graadje of 30 omhoog), die we zonder de scout niet zomaar opgereden zouden hebben. Maar als zo'n man zegt "we gaan die kant op", dan hoef je je niet af te vragen of het wel mogelijk is.  Nog even vastgezeten in de blubber (ik ging even stil staan om ''something Bill' over te laten steken).

We hebben nog even getwijfeld of we de Omo Vallei in zouden reizen. Er leven  daar nog veel 'originele'  stammen, waaronder die met die 'sjoelstenen' in de onderlip. Maar wij zijn niet zo van stammen bekijken. Het is natuurlijk bijzonder om te zien maar wij  hebben daar nooit een lekker gevoel bij. We zijn niet gegaan en hebben achteraf geen spijt. Andere reizigers vertelden ons later dat er op de lokale markten meer toeristen zijn dan bewoners en een Nederlandse groep is op weg er naar toe overvallen. Of ze maar even camera's en cash wilden inleveren.

Allemaal lopend naar de markt

Hij ook

Naar de markt

Arba Minch (Nat.Park)

Ground Horn Bill

GHB

Arba Minch (Nat.Park)

Even een bruggetje nemen

Krokodillen farm

Wegomlegging

Naar de markt

 

Laatste tussenstop in Ethiopië in Yabelo. Enige 'echte' hotel was volgeboekt (met dezelfde twee Nederlandse groepen die we al eerder in Bahar Dar hadden ontmoet!)  maar we konden op het grasveld naast het hotel staan met gebruik van douche en  toilet. Voor de verandering maar weer eens spaghetti Bolognese gegeten. Van de Ethiopische keuken moet je het niet hebben. Het nationale eten is Injera. Een grote pannenkoek waarop ze in hoopjes diverse soorten vlees en soms groenten leggen. Met je rechterhand (nooit met je linker, want die wordt voor een heel ander doeleinde gebruikt. In  o.a Arabische landen wordt geen toiletpapier gebruikt maar water) scheur je een stukje pannenkoek af en daarmee pak je wat vulling en dat stop je in je mond. Mensen die erg op elkaar gesteld zijn voeren elkaar. Ook gasten krijgen door je gastheer of -vrouw het lekkerste hapje persoonlijk in de mond gestopt. Volgens goede Ethiopische traditie heb ik mijn John dus ook wat lekkere hapjes gevoerd, maar hij moest niets van 'die flauwekul hebben'. John's fanclubequipement werd ook weer geïnstalleerd. De baas van het hotel vond het enig, wilde ook foto's hebben. Ook van het hotel. John is nooit iets te veel en knipte een mooie serie voor hem en aangezien hij toch z'n laptoppie bij zich had, waar een cd-brander inzit, meteen maar effe een cd-tje gebrand. Blij, blij, blij was de baas, kon ie mooi foldertje laten maken. Hij was zo blij dat we niets hoefden te betalen voor ons verblijf!  Mmmmmm........ misschien iets vaker kiekjes maken onderweg.

29-01-05  Aankomst in Moyale; grensplaats Ethiopie-Kenya. Zo'n 100km voor Moyale stopte er naast ons een Duits stel: Uwe en Heidi. Waren ook op weg naar Kenya. Volgens onze laatste berichten moest er tussen Moyale-Ethiopië en Marsabit-Kenya  (250km) onder bewaking van militairen en in konvooi gereden worden in verband met bandieten in het gebied. Volgens Uwe, die al een keer of 7 in de afgelopen 10 jaar heer en weer was gereisd, was de situatie nu veilig en was het konvooi rijden niet meer nodig. Dat klopte ook: er was geen konvooi. Maaaaar, voor onze eigen gemoedsrust hebben we het traject toch met twee auto's gereden. 

(J) In Moyale moest  ook het Carnet worden gestempeld bij de douane. De douaneman was er wel, maar de vrouw met de stempel niet: of dat niet morgen (Zondag) kon. De hotelbaas had ons al gewaarschuwd alles vandaag te doen, ook exit Immigratie, want op Zondag kon het wel eens een probleem worden. Dus eerst dan maar de Immigratiedienst voor een exit stempel, die keurig op morgen werd gezet, en hopen dat ondertussen het douanevrouwtje met stempel op haar post zat. Helaas...Volgens  het geldwisselmannetje zat ze in de kerk.Hup naar de kerk gereden om haar op te halen,maar daar was ze niet meer. Langs haar huis gereden, daar was ze ook niet. In overleg besloten we het Carnet maar bij de douane te laten en indien gestempeld wilden ze het Carnet wel naar ons hotel brengen. Om 7 uur 's avonds kwam het Carnet, maar niet gestempeld. Tja, de stempel was er nog steeds niet. Ondertussen waren er ook al auto's vanuit Kenya gekomen en waren allemaal weggewimpeld naar Zondag. Dat zou ons een extra dag in Moyale kosten ! en zo leuk is het daar nu ook weer niet. Het geldwisselmannetje wist wel waar ze was. Hup weer in de auto (nu in de stromende regen), zo'n 7 km het dorp uitgereden en bingo ! Douanevrouwtje erg verbaasd dat de stempel er niet was, want zij had hem niet. Toch maar mee naar het kantoor en in een andere la lag de stempel.....Ons Carnet werd gestempeld !! en of we haar wel weer even terug wilden brengen. Tuurlijk.

 

vervolg Kenia 1



 

 
 

 


 
   


 


   
   
   
   
   

 
 




Copyright 2004-2005 John Ahlers & Anne van Deudekom